Salonda oturma alanı kurarken ilk yaptığım şey mobilya seçmek değil, insanların nereye oturacağını ve birbirlerine nasıl bakacağını çizmek oldu. İyi bir salon tasarımı aslında bir sohbet düzeni kurmaktır: koltuklar birbirine 2,5–3 metreden uzak olmayacak, ana geçiş yolu oturanların önünden kesmeyecek, herkesin bardağını koyabileceği bir yüzeye 60–70 cm mesafede erişimi olacak. Bu üç kuralı tutturduğumda oda, içindeki mobilyalar değişse bile rahat hissettiriyor.
İlk salonumu döşerken mağazada beğendiğim üçlü koltuğu ölçmeden aldım ve eve gelince kapının önünde bir buçuk saat uğraştık. O günden beri şu alışkanlığı bırakmadım: metreyle duvar uzunluklarını, pencere ve kapı yerlerini, radyatör ile prizlerin konumunu bir kâğıda çiziyorum. Sonra kâğıt üzerinde koltukları dikdörtgen olarak yerleştirip deniyorum.
Yere kâğıt bantla mobilya sınırlarını işaretlemek de çok işe yarıyor. Bir hafta o bantların arasında yürüyün; dar gelen yer varsa gerçekten dar demektir. Odaların boyutuna göre nasıl davranılacağını anlatan rehberde de değindiğim gibi, küçük salonlarda birkaç santim fark oturma deneyimini tamamen değiştiriyor.
Her salonun bir merkezi olmalı. Bende bu, geniş pencere ve önündeki manzara oldu; komşumda şömine, bir arkadaşımda ise duvara asılmış büyük bir tablo. Televizyonu otomatik olarak merkez yapmak zorunda değilsiniz. Ben televizyonu yan duvara alıp koltukları pencereye dönük yerleştirdiğimde salon birdenbire "oturulan" bir yere dönüştü, "izlenen" bir yer olmaktan çıktı.
Odak noktası belirlendikten sonra mobilya düzenlemesi kendiliğinden çözülüyor: en büyük koltuk odağa bakar, tekli koltuklar yanlardan L ya da U kurar, sehpa ortada birleştirici olur.
Tek seferde tam takım almak yerine katmanlı ilerlemeyi öneriyorum. Sırayla şöyle gidiyorum:
Esnek oturmayı küçümsemeyin. İki puf, kalabalık aile akşamlarında salonu kurtarıyor ve boşta dururken de ayak koymaya yarıyor. Bütçe dostu dekorasyon fikirleri arasında en çok işe yarayanı bu oldu benim için.
En sık gördüğüm hata küçük halı. Halı, oturma grubunu birbirine bağlamalı. İdeali tüm mobilyaların dört ayağının da halının üstünde olması; alan yetmiyorsa en azından ön ayakların halıya basması gerekiyor. Salonda 160x230 genelde yetersiz kalıyor, 200x290 ve üzeri çoğu oturma grubunu toparlıyor. Halıyı seçerken dokulu ve tekstil kullanımı konusundaki mantığı hatırlayın: koltuk düzse halı dokulu, koltuk desenliyse halı sade olsun.
Tavandaki tek avizeyle geçirdiğim yıllar, salonun neden akşamları soğuk hissettirdiğini bana çok geç öğretti. Şimdi üç kademe kuruyorum:
| Kademe | Kaynak | Ne zaman |
|---|---|---|
| Genel | Tavan armatürü, spot | Temizlik, kalabalık misafir |
| Görev | Okuma lambası, lambader | Kitap, el işi |
| Atmosfer | Abajur, duvar apliği, mum | Akşam sohbeti, film |
Ampullerde 2700–3000 K arası sıcak beyaz tonu salona çok yakışıyor. Aydınlatmanın dekorasyondaki rolünü anlatan yazıda ayrıntısı var ama tek cümleyle özetlersem: üç ayrı noktadan gelen alçak ışık, tek noktadan gelen güçlü ışıktan her zaman daha davetkâr.
Salonda güvenli formül 60-30-10: yüzeylerin %60'ı ana renk (genelde duvar ve büyük mobilya), %30'u ikincil renk (halı, perde), %10'u vurgu rengi (kırlent, tablo, vazo). Vurgu rengini kırlent ve aksesuardan seçmek en akıllıcası, çünkü sıkıldığınızda 200-300 liraya odayı yeniliyorsunuz. Renk seçimi ve kombinasyonları konusuna girmeden önce duvarınızın gün ışığında hangi tona kaydığını gözlemleyin; kuzeye bakan salonda soğuk griler mutsuz görünebiliyor.
Duvarlarda ise koltuğun arkası doğal galeri alanı. Tabloların alt kenarını koltuk sırtından 20–25 cm yukarıda tutmak dengeli duruyor. Duvar dekorasyonu yöntemlerinde anlatılan raf-tablo karışımı da salonda çok işliyor.
Salonumu bitirdiğimi düşündüğüm gün eksik bir şey vardı; iki büyük saksı bitki koyunca oturdu. Yerden yükselen bir difenbahya ya da pencere kenarında sarkan bir sarmaşık, mobilyanın sertliğini kırıyor. Bitki ve doğal etmenler konusunda tek uyarım: ışık alma durumuna uygun tür seçin, plastik bitkiden çok daha iyi sonuç veri